Samen met nog enkele anderen help ik mee aan het organiseren van een grote (honden)wandeling ten voordele van Music For Life.  Het thema dit jaar is: weeskinderen van aids-ouders en samen met de andere organisatoren wil ik de wereld tonen dat ook hondenvrienden een hart voor mensen hebben.

Bij deze dus: allemaal aanwezig op de grote (honden)wandeling te Herselt!

Kun je er niet bij zijn, maar wil je ons wél graag steunen: via de medewerkers kun je prachtige steunkaarten krijgen (ontworpen door mijn fantastische vriendje) tegen de zeer democratische prijs van 2,00 euro.
Vrijblijvend een bedragje storten kan ook op het nummer: 001-6279258-39

Meer info vind je hier: http://www.dog-e.be/doggiesforlife2010

Vorig jaar, een dieptepunt in onze canicross'carrière'.  Ik liep niet goed en Erynn liet het afweten en snuffelde meer dan wat anders.  Resultaat: een barslechte tijd en een teleurgestelde loper.  (Erynn is daar allemaal gerust in. 

Dit jaar wou ik dus beter doen.  Een tijd had ik niet vooropgesteld, gewoon: beter doen dan vorig jaar.  Toen ik echter het parcours afwandelde, merkte ik dat dat nog niet zo simpel ging worden, gezien de toestand van het terrein (onder het motto: hoe vettiger, hoe prettiger, lag er dit jaar wel héél veel modder) en het feit dat we het ellendige rotbergje dit jaar niet 1x, maar maar liefst 3x op moesten. Maar ik had er wel zin in.  Modderploeteren, tis eens iets anders. 

Ik had het nummer 153 en was dus bij de eersten om te starten.  Alleen… ik kreeg Erynn met geen mogelijkheid voorbij de honden aan de ingang van de dranghekkens om in de rij aan te schuiven.  Lokken, meetrekken, lieve woordjes,… Het hielp niet.  Erynn werkte tegen, staart tussen de poten.   Ik heb haar dan maar opgetild en voorbij de honden naar de startplaats gedragen.  Maar Erynn kalmeerde niet, integendeel.  Toen de loper voor ons vertrok, was het helemaal om zeep en mijn chocomonster vocht om weg te geraken.  Compleet in paniek.  Ik vroeg nog aan de loper achter mij om ons wat meer ruimte te geven, maar het was al om zeep.  Erynn zat ergens weg in 'verweggistan'.  Ik dreigde de worsteling te verliezen (écht niet leuk om zo'n 'strijd' met je hond aan te gaan en mijn hartje brak ), maar gelukkig kreeg ik hulp van Steven (nogmaal een dikke merci!), die Erynn mee hielp kalmeren.  Met ons tweetjes zijn we er half en half in geslaagd, bewijs hiervan een foto getrokken 1sec voor onze start, waarbij Erynn toch al de juiste kant opkeek.

Onze start was dan ook explosiever dan ooit, want buiten het feit dat Erynn dolgraag loopt (en vooral dolgraag baasje aan de start vooruitsleurt), wou mijn kleine meid nu ook zo snel mogelijk weg van de plaats die haar zo bang maakte. 

Erynn rende echt alle frustratie eruit en werkte superhard, tot… de modderstroken eraan kwamen.  Hier had miss 'sterallures' eerder iets van: 'Ik ben een dame en maak mij niet vuil in de modder' en dik tegen haar zin slenterde ze naast me mee, om dan voorbij de plassen weer heerlijk te trekken.

Vlak voor de bergjes werden we ingehaald door een razendsnelle Femke en ik profiteerde van Erynn's competitiegeest om de bergjes toch ietwat 'comfortabel' op te geraken.  Dan nog even verstand op nul zetten en het bergje afspurten en ik haalde toch met een tevreden gevoel de finish.  Ondanks Erynn's 'kortsluiting' aan de start, had ik tot m'n opluchting wel gemerkt dat mijn chocomeid nog steeds enorm veel plezier beleeft aan het crossen zelf.

Liesel liep twee keer in SKW.  Eén keer de korte afstand met Chelsea en één keer de fun met mij.  Zij en Chelsea vormen echt een leuk team en Liesel vertrok enthousiast met haar nieuwe maatje.  Aan de finish zag ik een vrolijk gezichtje en een happy hond, dus dat was zeker geslaagd. 
De fun met mij was weer hilariteit alom.  Ik moet echt leren m'n mond te houden tegen mijn zwart spook, want anders geraken we gegarandeerd in de knoop.  We waren nog maar vertrokken of het was al zover.   Dikke fun, maar mooie tijden ga ik nooit met haar lopen.  Hoeft ook niet, het heet niet voor niks de 'funrun'. 

Foto's: met dank aan Cindy Van Asch en Danny Lemmens

Meet… Feta!

Feta is een hulphond in opleiding van de organisatie Hachiko.

Alles over hem en zijn avonturen kun je hier volgen:  http://puppyinopleiding.wordpress.com/

De eerste canicross in Genk was fantastisch.  Verschrikkelijk koud, maar een prachtig 3km lang parcours in een bos bezaaid met herfstbladeren.  Heerlijk!

Na de korte afstand in Nieuwvliet en de funrun in Loppem, mocht Liesel dit keer de canirun lopen met Chelsea, dochter van Ilse en Gunther.  Hoewel ik Chelsea helemaal vertrouw, was ik toch wat nerveus en vol spanning keek ik naar hun start.  Mijn zwart monster startte Lieselsgewijs al jumpend en al snuffelend en verdween toen samen met Chelsea om de hoek.  Dat kwam wel goed.
Vlug maakte ik me op voor mijn run met Erynn.  Erynn had er zin in en was nauwelijks te houden bij de start.  "Eventjes wachten Erynn, we zijn nog niet aan de beurt!"  En toen weerklonk onze biep en Erynn vloog ervandoor.  Haar starts worden telkens explosiever en ik moet echt moeite doen om recht te blijven.  De eerste twee kilometer liep ik in een mooie 8:44,20.  Erynn hield het echter voor bekeken na anderhalve kilometer en toen moest ik het helemaal alleen doen.  Niks trekkracht, zelfs niet op de heuveltjes en dat is moordend.  De laatste kilometer ben ik dan ook serieus teruggevallen en de uiteindelijke tijd kwam neer op 14,57.  Het doel was: onder de 15min blijven en dat was me dus gelukt!

Tevreden dus met dit resultaat, aangezien ik sinds mijn blessure maar 1x per week meer kan trainen (anders krijg ik weer pijn), maar ik dus toch steeds heel lichtjes vooruitgang boek. 

En dan was er nog de funrun.  Ik startte met Liesel en die slofte naast me vooruit.  "Lopen baasje?  Ok, dan, maar ik ga niet trekken hoor!"  Pieter startte na mij met Erynn en dat heeft ie geweten…   Erynn schoot als een raket vooruit en Pieter kon niet anders dan volgen.  Aangezien ik gewoon op jogtempo liep, hadden ze ons algauw ingehaald en samen liepen we verder.  Best wel gezellig eigenlijk.   

Het was dus een geslaagd canicrossdagje en moe maar tevreden en volgeladen met zakken hondenvoer en speeltjes voor de honden, konden we aan de lange rit huiswaarts beginnen.

Hier zit een gelukkig blogschrijvertje…

Supertrots weer maar eens op Erynn en stiekem ook wel een beetje op mezelf.  Een podiumplaats… Wie had dat ooit gedacht?  Een verslagje…

Het beloofde een prachtige dag te worden en vol goede moed startte ik aan de parcoursverkenning, samen met Pieter, Erynn en kleine Feta.  Na een paar 100m werd het al duidelijk.  Het beloofde een pittige cross te worden… Wat een parcours….   Prachtig gelegen, maar oh zo zwaar….  Een uitdaging.

Na de briefing werd het tijd om met de teamgenootjes (Ilse, Gunther, Steffi en Kurt) onze 'tactiek' te bespreken en nog wat los te lopen.  Ik mocht starten, Gunther loste mij dan af, dan Steffi, dan Ilse en Kurt mocht finishen.  Zo gezegd, zo gedaan.

Cross 1:  De eerste startte zonder hond en moest na 100m z'n hond vastklikken en verder lopen.  Ik keek eens naar mijn rechtstreekse concurrentie en slikte even… "Verdikke, daar zaten snelle mannen bij…"  Ik besloot dus maar rustig te starten, maar toen het signaal weerklonk, schoot iedereen vooruit en ik werd als het ware meegezogen.  Ik spurtte naar Ilse, die Erynn vasthad, klikte Erynn aan m'n heupgordel en weg waren wij.  Het was loodzwaar, maar Erynn was helemaal in haar element en werkte als nooit tevoren.  In twee sprongen sleurde ze me op het eerste bergje, sprong er weer af en zat al meteen bovenop het tweede heuveltje…Ik deed m'n best om haar te volgen.  Ik werd ingehaald door een man met een witte herder en besloot aan te klampen.  Het lukte me en ik kon Gunther aantikken net na dit duo.  En toen was het: Erynn in de auto zetten en naar de wisselzone om de honden van de teamgenootjes aan te nemen.
Tot onze verbazing eindigde we hier op de derde plaats en dus werd er al stiekem gedroomd over een podiumplaatsje…

We kregen een goed uur om te recuperen en ik profiteerde ervan om een korte, stevige wandeling te maken met Erynn zodat ze een plasje kon doen en we beiden niet teveel zouden afkoelen.

Een slim plan bleek bij cross 2, want hoewel die amper 160m korter was, leek het precies een fluitje van een cent.  Erynn schoot vooruit en we slaagden er zelfs in om heel even een razendsnelle loper bij te houden.  Enfin, Erynn slaagde daarin, want ik had de kracht niet om haar in te tomen en vloog tot mijn grote verbazing gewoon achter haar aan….   Deze ronde was gelijkaardig aan de eerste rond en ook hier weer had ik een loopmaatje.  Evi haalde me halverwege bij en samen liepen we door.  Geen van de twee wou onderdoen voor de ander en ook onze hondjes zetten hun beste pootjes voor.  We finishten ongeveer samen op de 5e plaats en mijn teamgenootjes konden weer aan een inhaalmanoevre beginnen.  Aangezien ik de traagste van de groep was en startte konden we zo hopelijk andere teams die hun snelle(re) loper vooraan gezet hadden, één voor één inhalen en dit werkte wonderwel en we eindigden hier tweedes….

Dat betekende voorlopig: hoogstwaarschijnlijk een podiumplaats en dit wilden we niet meer afgeven.

Vol goeie moed startten we dus aan de derde cross.  Amper 1100m, maar wat heb ik hier m'n tanden op stuk gebeten….   Zo'n afstand kun je niet spurten, maar toch probeert een mens dat toch altijd.  Toen ik Erynn vastklikte, schoot ze even in paniek, maar mits wat aanmoedigingen schoot ze weer vooruit.  Ze liep alsof haar leven ervan afhing, maar ik merkte ook bij haar al enige vermoeidheid.  En toch werkte ze keihard… Mijn superheldinnetje…    Ik weet nog dat ik bij het zoveelste bergje luidop gevloekt heb: "godverd… rotbergskes! en dat ik oh zo gelukkig was toen ik mijn teammaatjes, die aan de wisselzone stonden te supporteren, zag en stikkapot tikte ik Gunther aan, die er als een pijl uit een boog vandoor schoot.  Oef… ik was ervan af….
En toen werd het spannend, maar allemaal overtroffen we onszelf, waardoor we Kurt in een luxepositie met een mooie voorsprong als eerste 'eind'loper konden lanceren.  Kurt liet zich niet kennen en finishte onder luid gejuich dan ook als eerste.

Resultaat: een schitterende tweede plaats op 29 seconden van het goud, en oh zo tevreden over mezelf en het team.  Het was een prachtige dag, de sfeer was geweldig, het parcours heerlijk uitdagend en ik had mogen meelopen met een geweldig team.

Dank u team-maatjes en vooral dank u Erynn, jullie hebben mezelf vleugels gegeven.  De spierpijn de dag erna nam ik er met een glimlach bij. 

<zucht>  Wat kan ik zeggen?

Je beste prestatie lopen sinds je met canicross startte, maar toch niet tevreden zijn, leg DAT maar eens uit…

Ik had gewoon het gevoel dat er meer inzat.     Excuses zoeken in de pijnlijke rug die ik door m'n eigen domme fout sinds woensdag weer had (zooltjes vergeten in m'n 'alledaagse' schoenen te leggen) en de slapeloze nachten die daarop volgden, vind ik maar al te gemakkelijk, dus daar wil ik geen uitleg in zoeken.  Erynn werkte prima, dus ook daar zat het goed.  Dus tja, dan zal het toch wel aan mijn conditie moeten liggen hé?

We startten nochtans goed: Erynn stond alweer te jumpen van enthousiasme toen ons piep-signaal weerklonk en schoot daarna als een pijl uit een boog vooruit.  Ze zette meteen de achtervolging in op Tom, de bull terriër waar ze stiekem een oogje op heeft…  en na een goeie 500m hadden we die al te pakken en schoten  we er voorbij, meteen gevolgd (en ingehaald) door een razendsnelle border collie.  Erynn keek eens achterom naar mij met een blik van: 'Ik moet het niet eens proberen zeker om die bij te houden, baas? '  en slofte voort.  Hier was er een stuk asfalt en Erynn is daar niet zo'n fan van.  Trekken zat er dan ook niet in.  Tot de waterstand in zicht kwam en toen zette de juffrouw er weer vaart achter.  Ik profiteerde ervan en liep gezwind mee.  Zalig!  Jammer genoeg stonden daar twee kinderen langs de kant en ik heb al ondervonden dat Erynn die héél leuk blijkt te vinden.  Of die kinderen nu op en neer staan te springen en te roepen, of gewoon braaf stilletjes langs de kant staan, ze MOET en ZAL ernaartoe trekken.  Nu dus ook weer.  Weg trekkracht en ik viel stil.  Toen ging het intervallend.  Trekken tot aan een hoop paardenstr*** en stoppen, dan tot aan een fotograaf en weer stoppen,…   Tot aan het laatste brugje en toen vloog ze weer vooruit.  Ze had de finish geroken en sleurde mij mee.  Of ik nu nog meekon of niet, het kon haar niet schelen, haar volgen zou ik…    Voor ik het wist kwam de finish in zicht en kon ik afklokken in een teleurstellende tijd.  Het doel was stiekem om onder de 10min te duiken en dat was me niet gelukt.  10.19 klokte ik af en daar was ik niet happy mee.  Ook al zeker niet omdat de rugpijn niet te harden was en ik moest toch eventjes gaan zitten om niet tegen de grond te gaan.

Niet goed, echt niet goed.  Daar zit veel meer in, want ook al was het m'n beste tijd ooit, het voelde gewoon niet goed.  Zeker als ik naar de andere loopsters kijk.  Eén voor één hebben ze zichzelf overtroffen (chapeau daarvoor! ), maar ik vind dat het bij mij te traag gaat.  Ah ja, traag maar zeker dan maar zeker?

Ik ben dan maar meteen naar huis gereden, voor mijn rug het helemaal begaf.  Thuisgekomen pijnstillerke genomen en warmtekussentje tegen m'n rug gelegd.  Een wijze beslissing, zo blijkt vandaag, want mijn rug is al véél beter.  Beter zelfs dan vóór de canicross, dus da's toch één positief punt.

Tweede positief punt is uiteraard dat Erynn weer de tijd van haar leven had en uiteindelijk is dat toch de hoofdreden waarom ik ooit met canicross ben begonnen.

Volgende afspraak is in Koolkerke, waar ik samen met Ilse, Gunther, de zus van Ilse en Kurt een team vorm op de teamcanicross.  Leuk wordt het in elk geval en hopelijk sta ik tegen dan helemaal fit!

Zondagochtend.  Slaapkop, snotneus, niesbuien…   Zo vertrok ik naar de canicross.  Mijn verwachtingen over m'n prestaties lagen dan ook niet al te hoog.

Alles in de auto laden, ff checken of ik TWEE honden meehad en weg waren wij.

Aangekomen, eerst met Liesel naar de dierenarts, want zij ging ook nog eens lopen.  De laatste tijd was ze zo happy tijdens m'n looptrainingen, dat ik eens een funrun met haar wou proberen.

Eerst wat foto's van de cross gemaakt.  (komen later nog online) en me dan klaarmaken voor de run met Erynn.  Presentator Jos pepte alle deelnemers al goed op en Erynn wou maar één ding: "Weg baas, ik wil hier weg!"  En zo schoten we dan ook vooruit toen ons startsein weerklonk.  Kiezelsteentjes onder de voeten en wat verder een venijnige bocht, dus opletten geblazen dat we hier geen schuiver maakten.

Ik weet niet wat Erynn in haar vel had, maar voorbij de bocht liep ze naar alle omstaanders.     Ik corrigeerde haar telkens, maar ze leek stoppen in haar oren te hebben.  Aan de vijver kwam er iemand uit tegenovergestelde richting aangerend en Erynn sleurde me enthousiast naar haar toe.  Ik gilde 'Erynn, neeeeeee!!!'.  Veel te luid en te hard en 't was om zeep.  Staart tussen de poten, oren plat en een heel bedeesd hondje dat vlak voor m'n voeten uit slenterde.     Ik moedigde haar vrolijk aan, maar het hielp niet.  Gelukkig werden we zo'n 400m verder ingehaald door een snelle achtervolger en Erynn vloog mee.  Ik haalde alles uit de kast om haar zo lang mogelijk bij te houden, zodat ik haar goed kon belonen.  En ja hoor, de angst was weg en ik had weer een happy Erynn voor mij lopen.  Oef… 

Van toen af, ging het weer vlot.  Eerst nog ff goeiendag zeggen aan de VCF-fotograaf en mijn chocomeid crosste vrolijk verder.  Minpuntje: blijkbaar zijn alle honden die ingehaald worden of die ons inhalen, weer heel leuk, dus daar moet ik volgende cross zeker op letten.  Ik wil geen incidenten uitlokken met minder sociale honden.

De finish kwam in zicht en we gaven nog eens alles om met een spurtje over de eindstreep te vliegen.  Eindtijd 13:13 en onverwachts mijn tijd van vorig jaar verbeterd.  Hiermee behaalde ik een 13e plaats op 22 deelnemers.   Ik ben dus weer op mijn niveau van voor m'n blessure geraakt en ben daar héél blij mee. 

En dan was het Liesels beurt.  Ik verwachtte niks van haar, want Liesel snapt het concept canicross niet zo goed.  Maar ah, het was toch voor de fun.  En ja hoor, bij het vertrek keek Liesel me eens vreemd aan en liep toen mee, snuffelde wat, trok naar de graskant, maakte huppelsprongetjes… Ik lag dubbel van het lachen met mijn zwart spook.  
We werden ingehaald door een man met een labrador en hij moedigde Liesel aan.  Liesel werd daardoor zo enthousiast dat we algauw in de knoop geraakten. 

Maar toen, vlak voor de waterstand, begon ze wat te trekken. Ik beloonde ze keihard en ze trok door tot aan een emmertje met water.  "Ff drinken baas… "  Daarna langs de vijver, het tweede deel van het parcours.  Liesel rook eendjes en wou blijven staan, maar dat was nu niet echt de bedoeling.  Ik lokte ze mee en opeens begon ze me zowaar vooruit te trekken.  De laatste 300m heeft ze zelfs redelijk voluit gelopen en we zijn dan ook al 'canicrossend' over de eindstreep geraakt. 
Goed gedaan dus van mijn meisje!

Ik ben héél tevreden over mijn prestatie van gisteren en uiteraard weer fier op mijn hondjes.

Volgende week zondag VK in Spiere.  Op papier ben ik sinds m'n blessure, de traagste loper.  Er zal dus keihard gestreden worden om die voorlaatste plaats… Nah! 

Wat kan ik anders zeggen dan dat het warm was?  Weinig zuurstof in de lucht en een mens begon al te zweten als ie 10 meter gewandeld had.  Gelukkig is de canicross in Poeke voor het grootste deel een bosparcours, maar dan nog was het haast onmenselijk 'laf'.

Erynn deed raar.  Tot 5x toe ging ze in de remmen toen we andere honden passeerden en er was geen sussen aan.  Pure paniek.   Ik wist niet wat ik ervan moest denken.  Zou ik wel starten met zo'n hond?  Ah ja, proberen kan geen kwaad natuurlijk en ik zou wel zien hoe het liep. 

Ik stapte vrij laat naar de startplaats en algauw weerklonk de bieper voor m'n voorganger.  Erynn spitste haar oren en begon te springen en te trekken…  Zoiets had ze nog nooit gedaan…    Onze voorganger vertrok en Erynn schoot mee, ik hield haar tegen en ze kalmeerde.  Snuffelde wat, keek eens dwaas naar de startseingever, tot… ons biepsignaal weerklonk.  Erynn maakte een halve pirouette en ik moest serieus moeite doen om haar tegen te houden.  5-4-3-2-1 en Goooooo!    "Wiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!!!!!"  dacht Erynn en daar gingen we.      Mijn voornemen om rustig te starten was alweer compleet om zeep…

Mijn eerste kilometer was dan ook weer veel te snel, vooral in deze hitte, maar ja, Erynn werkte goed, en wie ben ik dan om haar tegen te houden hé.?   De vorige canicrossen klagen dat ze niet genoeg trok en dan nu een beetje tegenwerken als ze wél trekt, zo niet hé baasje…

Onderweg een paar canicrossers al wandelend tegengekomen.  Nooit eerder gezien, maar ook nog nooit zo'n plakkerige hitte gehad op een canicross.  Erynn liep er netjes voorbij, maakte ff een drinkstop aan de eerste waterstand en vloog toen weer vooruit. 

En toen… kwamen we uit het bos… in de vlakke zon….   De hemel viel zowat op m'n hoofd en ook Erynn moet gedacht hebben: "Baas, we doen het hier wat kalmer aan hoor."  en begon merkelijk trager te lopen.  Gefocust nog steeds, maar zonder trekkracht.  Ik liet ze maar doen, ik ging haar hier absoluut niet opjutten.  Terug in het bos zagen we enkele targets en kwam er ook net een achtervolger aan.  Het sein voor Erynn om weer wat te trekken, maar mijn pijp was uit….  In een groepje van vijf liepen we een eindje door.  Allemaal zwaar aan het afzien en het gaf me moed om door te zetten.

De laatste waterstand, waar Pieter met (iets te ) veel plezier een beker water in m'n gezicht kletste, gaf me een boost om nog even door te gaan.  En daar  kwam eindelijk de finish in zicht.  Erynn hoorde haar naam roepen en mijn hond zonder conditie sleurde mij, als één van de weinige honden, mee over de eindstreep.

Mijn tijd kon me op dat moment niet schelen, want Erynn had zo flink gewerkt en had vooral laten zien dat ze er nog steeds enorm veel zin in heeft.  Trots op mijn chocomonster maar weer en buiten alle verwachtingen, ondanks mijn recente blessures, de hitte en het langer parcours, nét iets beter gelopen als vorig jaar.  Tevreden dus met het resultaat en alweer heel veel goesting in de cross in Loppem.  (hopelijk wel iets koeler dan)

Tot de volgende!

De woensdag na de canicrosscountry toch maar eens naar de specialist geweest om foto's en een scan te laten nemen.  Geen barstje, maar een zware ontsteking door overbelasting.  Rusten was het verdict van de specialist.   De huisarts bevestigde dit door m'n voet maar meteen voor drie weken in het gips te steken…

We zijn nu twee weken verder en bij druk op m'n voorvoet heb ik nog steeds pijn.  Ik hoop dus op één of andere miraculeuze genezing de komende week, zodat ik volgende week donderdag definitief van die gipsen poot af ben.

Ondertussen mag ik wel op m'n voet steunen, maar: dixit mijn huisarts: "Ge moet nu ook geen toerke door Kortemark gaan doen hé.'" Tja, dat moet je nu net tegen mij zeggen.  En met drie honden, waarvan twee hyperactief, lijkt drie weken gewoon thuiszitten meer op de hel dan op 'gezellig wat ziekenverlof nemen en intussen genieten van het zonnetje.'  Maar, ik ben iemand die niet bij de pakken blijft zitten en met de hulp van een heel lief vriendinnetje arriveerde hier vorig weekend een flashy-roze kinderrolstoel.  Hilarisch zicht waarschijnlijk, maar dat kan me niet schelen.  Ik kan nu tenminste de oude spoorwegroute tot aan Ieper onveilig maken met de racing rolstoel, m'n ventje en de drie woefjes.  Niet wandelen?  Ok, dan maar rollen…

Intussen amuseren Pieter en ik ons kostelijk met de decoratie van de gipsen poot, want wit is toch maar wit, en dit is het resultaat van deze week.

Een jaar geleden was ik rond de Kortemarkse vijver aan het lopen, toen ik aangesproken werd door een man die me dolenthousiast vertelde over een jogging die hij zou organiseren in Kortemark.  "27 februari 2011, schrijf dat maar al in uw agenda!" zei hij… Ik dacht nog: "Jaja, da's nog héél lang hoor…"  Maar zie: wat zag ik deze week in de plaatselijke gb liggen?  Een foldertje met reclame voor de eerste Kortemark Loopt op… 27/02/2011.  Keuze tussen 5 en 20km en uiteraard mag ik deze niet missen.

Meer info: http://www.kortemarkloopt.be/

Tis weer zover…. Nog maar eens een blessure.
Sinds vorige week maandag zit de voorkant van m'n voetkussentje gezwollen. Heel pijnlijk om op te wandelen ook, maar ah, 'dat zou wel over gaan.' 
Niet dus…  Het werd erger en vrijdag dus maar naar de huisarts gegaan.  Diagnose: hoogstwaarschijnlijk een ontsteking, eventueel zelfs een barstje.  Ontstekingsremmers gekregen en afwachten tot maandag en het ergst van al: rusten, waardoor ik meteen ook een verbod kreeg om mee te doen aan de crosscountry. 

Omdat ik toch al ingeschreven was met Erynn en omdat ik niet echt veel had kunnen wandelen met de hondjes, besloot ik om toch op zoek te gaan naar iemand die met Erynn kon lopen.  Niet simpel, want Erynn is nogal een gevoelig ding en het moest dus klikken tussen haar en de loper.  Bovendien moest het iemand zijn die Erynn op haar gemak zou stellen, maar ook weer niet zou betuttelen als ze bang was voor een hindernis.  En last but not least: ik moest zelf 100% zeker zijn dat ik Erynn met een gerust hart kon afgeven.
Ik geef toe: dat laatste was nog het moeilijkste, want ik had Erynn nog nooit afgegeven aan iemand om zelfs nog maar te gaan wandelen.
Niet gemakkelijk dus om iemand te vinden die aan al m'n strenge eisen voldeed, maar uiteindelijk offerde Ilse zich met veel plezier op om met 'choco' te lopen. 

Met een klein hartje zag ik mijn meisje aan de start staan met Ilse.  Heel vreemd om je eigen hond met iemand anders te zien vertrekken, maar Erynn had daar precies véél minder last van dan ik, want ze keek niet meer op of om naar mij en schoot als een pijl uit een boog weg.
Van het loopgedeelte heb ik niks gezien, maar Ilse vertelde me dat Erynn goed liep, maar nauwelijks getrokken heeft.  Het hindernissengedeelte kon ik vanop afstand volgen en… ik zag dat het goed was.  Erynn had er duidelijk plezier in en vormde een superteam met Ilse.  Het laatste rondje rond de piste viel Erynn weer in haar oude snuffelgewoontes en van een denderende finish konden we ook niet spreken, ook al riep ik al van ver naar haar.  De toeschouwers vlak voor de finish zorgden voor té veel afleiding bij mijn chocomonster. 

Maar al bij al was het een geslaagde canicrosscountry voor Erynn.  Ilse eindigde met haar op een mooie 8e plaats van de 15 deelnemers en Erynn had zich geweldig geamuseerd.  Voor mij was dat laatste het voornaamste.  Ik ben dan ook heel trots op haar dat ze zo flink gewerkt heeft voor een 'vreemde'. 

En de voet?  Die leek iets beter te zijn, maar zit nog steeds dik.  Waarschijnlijk dus vandaag foto's + een echo laten nemen en hopen dat het niet te erg is.

Meer foto's: http://www.dog-e.be/canicross/canicrosscountry/default.htm